روش جذب شیمیایی
جذب شیمیایی دی اکسید کربن از واکنش شیمیایی بین معرف های شیمیایی و دی اکسید کربن برای جداسازی دی اکسید کربن از گازهای دودکش استفاده می کند. با استفاده از اهرم خاصیت معرف های شیمیایی خاص برای واکنش با CO2 و تشکیل ترکیبات، CO2 را جذب می کند. برای کاربردهایی با غلظت CO2/فشار جزئی کم، مانند جذب گاز دودکش در نیروگاه‌های{5}} زغال‌سنگ، کارخانه‌های سیمان و کارخانه‌های فولاد مناسب است. این روش نسبتاً بالغ است، با تظاهرات صنعتی موجود، اگرچه مقیاس تجهیزات کوچک است.
روش جذب فیزیکی
جذب فیزیکی از این خاصیت استفاده می کند که حلال های فیزیکی خاصی حلالیت بسیار بالاتری برای دی اکسید کربن نسبت به سایر اجزای موجود در گاز دودکش دارند تا به جداسازی دی اکسید کربن از سایر اجزا دست یابد. فرآیندهای ضبط با استفاده از معرف های فیزیکی عمدتاً به دو دسته تقسیم می شوند: یکی از پلی اتیلن گلیکول دی متیل اتر به عنوان معرف جذب استفاده می کند، با فرآیندهای معمولی از جمله فرآیند سلکسول توسعه یافته توسط Union Carbide و فرآیند NHD توسعه یافته توسط موسسه تحقیقاتی صنایع شیمیایی نانجینگ در کشور من. دیگری از متانول به عنوان معرف جذب استفاده می کند، با یک فرآیند معمولی فرآیند شستشوی متانول در دمای پایین Rectisol که به طور مشترک توسط Linde و Lurgi در آلمان توسعه یافته است.
جذب فیزیکوشیمیایی
علاوه بر روش‌های جذب صرفاً شیمیایی و فیزیکی، برخی از شرکت‌ها فرآیندهای جذب را با استفاده از معرف‌های ترکیبی که معرف‌های شیمیایی و فیزیکی را ترکیب می‌کنند، توسعه داده‌اند. این از مزایای عملکرد هر دو روش استفاده می کند و به عنوان جذب جذب فیزیکوشیمیایی شناخته می شود.
فن آوری های ضبط رمان
الف. فناوری جداسازی جذب
فناوری جداسازی جذب از تفاوت جاذبه بین مکان‌های فعال روی سطح جاذب و مولکول‌های مختلف گاز برای جداسازی اجزای مختلف گاز استفاده می‌کند. ظرفیت انتقال گاز یک جاذب به طور کلی به سطح ویژه آن مربوط می شود. هرچه سطح ویژه بزرگتر باشد، ظرفیت انتقال گاز قوی تر است. بنابراین، جاذب ها عموماً مواد متخلخل هستند. جاذب های رایج مورد استفاده عبارتند از غربال های مولکولی، کربن فعال، سیلیکاژل و آلومینا فعال یا ترکیبی از دو یا چند جاذب. تحقیقات نشان می دهد که به دلیل ویژگی های ذاتی ساختار فضایی مولکولی و قطبیت دی اکسید کربن، اکثر جاذب ها ظرفیت جذب بیشتری برای دی اکسید کربن نسبت به گازهای دیگر مانند متان، مونوکسید کربن، هیدروژن و نیتروژن دارند. بنابراین، بیشتر جاذب ها را می توان برای جداسازی دی اکسید کربن استفاده کرد.
ب. فناوری جداسازی جذب
جداسازی غشایی یک روش جذب دی اکسید کربن است که از نرخ های مختلف نفوذ اجزای مختلف گاز در مواد غشایی خاص استفاده می کند. هسته اصلی فناوری جداسازی غشا، شناسایی مواد غشایی با نفوذپذیری انتخابی به اجزای مختلف گاز است. اینها اغلب غشاهای نیمه-نفو-غیر متخلخل هستند. نفوذ گاز در غشا از مکانیسم انتشار پیروی می‌کند: مولکول‌های گازی که در یک طرف غشا جذب می‌شوند، تحت تأثیر گرادیان غلظت، حل می‌شوند و در غشا پخش می‌شوند، سپس از طرف دیگر جذب می‌شوند. از آنجایی که گازهای مختلف دارای سرعت انحلال{6}} متفاوتی در غشاء هستند، جداسازی اجزای مختلف گاز می تواند حاصل شود.